Szkoła a życie nieskomplikowanych

Pomyślałem dziś o Mordorze? w którym żyję.

Pomyślałem dziś o Mordorze? w którym żyję.

Zajmując się starociami, archiwaliami itd. zawsze ktoś mi współczesny zaprzątnie głowę rzeczami bieżącymi. O ile filozofia u swych podwalin widzi zdziwienie, o tyle właśnie czuję się tu jak największy filozof na zachód od Bugu a na wschód od Wisły. Miejscowość, w której mieszkam jest zatem kolebką filozofii współczesnej. Bo zdziwieniom końca nie ma.
Staramy się swoje dzieci wychowywać w duchu poszanowania szkoły i nauczycieli. Z czasu koryguję pewne omyłki, ale o marginalia. Jakim jednak (chyba filozoficznym z ducha) zdziwieniem napawają mnie dywagacje innych rodziców – trudno mi opisać. Bity byłem w dupkę i miło tego nie wspominam. Ale czasami wydaje mi się, że niektórzy rodzice nie dość dostali batów.
Oto bowiem obserwuję, jak to rodzice – ułomni swymi osiągnięciami życiowymi – próbują wytoczyć armaty systemowi edukacyjnemu, gdyż ten nie schlebia oczekiwaniom ich kilkuletnich pociech. Więc pojawiają się nowe systemy komunikacji:
„Moje dziecko nie lubi przedmiotu!” – to znaczy, że jest on niepotrzebny, nigdy mu się nie przyda.
„Jola nie lubi języka, nie lubi się go uczyć” – pędzimy do włodarza by go wycofać, bo po co się uczyć języka, który mi się nigdy nie przydał, choć nigdy go nie znałam.
Na co komu to, że zna zbędną historię, skoro nigdy nie będzie miał szansy z tego skorzystać?
A polski? – zwykła strata czasu, mogę mówić jak chcę.
Lektury? – zwykła strata czasu, lepiej telewizorek pooglądać.
Lektury mnie życia nie nauczą a Słoiki, Na sygnale, Szkoła, Dlaczego ja? Czemu nie ona, Rolnik Szuka żony, Ksiądz szuka gosposi, Jadzia szuka gwoździa – owszem!
Na co komu to, że się uczy, skoro jak dorośnie to kaczym chodem bieżyć będzie, by walczyć o sytuacje, których się nie-do-umiał. Na co… skoro można bez tego… i jest łatwiej, szczęśliwiej, prościej…
A biedny Górski patrzy na to – zapewne – z właściwym sobie politowaniem…