Burmistrz Iwona Kublik: idziemy w dobrym kierunku

Za nami sesja podsumowująca ubiegły rok. Dostała Pani absolutorium i wotum zaufania. Ja poproszę Panią jednak o inne podsumowanie. Gdyby miała Pani sobie wystawić ocenę szkolną za ten ostatni rok pracy, to jaka by ona była?

Dawno w szkole nie pracowałam, ale myślę, że.. zasłużyłam na taką mocną piątkę.

Ambitnie...

Pewnie, że ambitnie!

Ale czy taka mocna piątka, to nie jest aby zawyżona ocena?

Uważam, że nie. Owszem, widzę też pewne niedoskonałości w tym pierwszym roku mojej pracy, niektórzy mogą je nawet nazwać minusami, ale uważam, że nie wynikały one z mojej winy. Natrafiłam na obiektywne przeszkody, które przy ogromnym nawale różnych spraw nie zawsze można było rozwiązać jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, czy w ciągu nawet jednego roku. Dobrze Pani wie, że w maju 2024 r. objęłam urząd bez przekazania go przez poprzednika. I to po tym, jak przez ponad 25 lat rządy sprawował jeden burmistrz. W urzędzie panował swego rodzaju szok, niektórzy skorzystali ze zwolnień lekarskich, inni zachowywali się tak, jakby całe miasto miało się zawalić. Ma Pani na co dzień kontakt z samorządowcami i rozumie Pani, jak ważne jest sprawne przekazanie obowiązków i ciągłość władzy w samorządzie. Ja, niestety, nie mogłam na to liczyć. Od pierwszego dnia były problemy, blokady, niedostatki, a nawet próby z zewnątrz powstrzymywania tego, co robię. Starałam się pilnować najważniejszych spraw, żeby nic co ważne dla naszego miasta nie zostało zaprzepaszczone. Według mnie tych kluczowych kwestii dopilnowałam właściwie i nikt mi nie może zarzucić, że coś zaniedbałam, coś zostało bezpowrotnie stracone. Muszę jeszcze zwrócić uwagę na dramatyczną sytuację finansową w jakiej przejęłam zarządzanie miastem. Fajnie jest rządzić, jak się ma pieniądze. A u nas kasa nie dość, że była pusta, to jeszcze trzeba było z marszu łatać wielomilionowy deficyt.

To pozostańmy przy finansach. Przez wiele miesięcy mówiła Pani na sesjach i przy innych okazjach, że rozpoczęła Pani urzędowanie przy braku płynności finansowej miasta, z bardzo wysokim zadłużeniem. „Miasto w ruinie”, „katastrofalny stan finansów miasta” - takich określeń Pani używała. Tymczasem dane finansowe z sesji absolutoryjnej były dla wielu zaskoczeniem: niewielka, bo 233-tysięczna, ale jednak nadwyżka budżetowa i redukcja zadłużenia miasta o ponad 9,5 proc.

Te fatalne finanse miasta są faktem. Sama Pani opisywała na łamach „Życia Sokołowa” ranking Pisma Samorządu Terytorialnego „Wspólnota”, który pokazywał, w jakim miejscu byliśmy na koniec rządów mojego poprzednika. Podsumowując lata 2021-2023, Sokołów Podlaski znalazł się na 261. miejscu w Polsce, jeśli chodzi o wydatki inwestycyjne i na 264. miejscu jeśli chodzi o nadwyżkę operacyjną - przy 267 sklasyfikowanych miastach powiatowych, czyli na szarym końcu. W pozyskiwaniu środków unijnych było lepiej, mieliśmy 113. miejsce, czyli w połowie stawki. A sąsiedni Węgrów w tym samym czasie znalazł się na piątym miejscu w Polsce, jeśli chodzi o wydatki inwestycyjne. Niestety, liczby nie kłamią. Natomiast w 2024 r. zmniejszyliśmy wskaźnik zadłużenia miasta o 9,5 proc. i to jest fakt, chociaż nawet na sesji absolutoryjnej niektórzy radni próbowali to podważać. Ja bym postawiła im pytanie: dlaczego wcześniej przez wiele lat szorowaliśmy jako miasto po dnie? Bo przecież również wtedy byli radnymi miejskimi.

To ja w tym momencie postawię się w pozycji tych, którzy mają wątpliwości: oni wskazują, że owszem, wskaźnik zadłużenia miasta rzeczywiście znacząco spadł, bo o wspomniane ponad 9,5 proc., ale kwotowo dług niewiele się zmniejszył i nadal przekracza 50 mln zł.

Tu trzeba takim osobom wyjaśnić, że przy określaniu poziomu zadłużenia samorządu (i nie tylko) nie możemy posługiwać się wartością nominalną, a jedynie relacją do dochodów budżetu wyrażoną wskaźnikiem procentowym. Tak jest również w przypadku budżetu państwa, gdzie zadłużenie podaje się w relacji do PKB. Bo to jest realna ocena poziomu długu, uwzględniająca m.in. potencjał kredytobiorcy i możliwość spłaty zadłużenia. Ważne jest również, na co zadłużenie jest przeznaczane - jeśli na inwestycje, które podniosą atrakcyjność miasta jest ok. Gorzej jeśli te środki są "przejadane", a w następstwie wpada się w pętlę zadłużenia.

Muszę też wskazać na jeszcze jeden element: ubiegłorocznego budżetu, a mianowicie oparty był on na wątpliwych przychodach, które w dużej części się nie zrealizowały. Mówię m.in. o planowanych środkach ze sprzedaży dwóch działek, którymi nikt nie był zainteresowany. Stąd wzięło się wiele problemów.

Tegoroczny budżet miasta Sokołów Podlaski oparty jest na realnych podstawach i pewnych przychodach, nie ma tu kreatywnej księgowości i manipulacji. Niedawno podnieśliśmy wysokość dochodów do ponad 156 mln zł i wskaźnik zadłużenia jeszcze spadnie. Skoro nasz obecny budżet realizuje się właściwie, to znaczy, że nie ma w nim tych manipulacji, które niektórzy próbują mi zarzucać. A już zupełnym niedowiarkom chciałabym jeszcze przytoczyć jeden wskaźnik i to dość istotny.

Co konkretnie ma Pani na myśli?

W ostatnim roku mieliśmy o 18 proc. więcej funduszy na inwestycje. To też świadczy o poprawie sytuacji. Bo skoro niby nic nie poprawiliśmy, skoro podobno zadłużenie nie spadło, to właśnie w tej kadencji realizujemy inwestycje, podczas gdy mój poprzednik musiał pożyczać na pensje i nie miał na wkład własny do inwestycji.

Wielokrotnie mówiła Pani na sesjach, w kontekście finansów miejskich, o tzw. restrukturyzacji zadłużenia. Proszę wytłumaczyć naszym Czytelnikom, na czym ta operacja polega, jakie dała efekty i co by jeszcze Pani w tym zakresie chciała zrobić.

Wspominałam już o wyjątkowo trudnej sytuacji finansowej miasta, jaką zastałam. W pewnym momencie brakowało nam kilkunastu milionów złotych. Dostaliśmy ok. 3 mln zł tzw. „kroplówki” dla samorządów w związku z ustawową zmianą sposobu ich finansowania, ale to też radykalnie nie poprawiło sytuacji. Trzeba było podjąć pilne działania, które zapewnią miastu płynność finansową. Wspólnie z ekonomistami zewnętrznymi - gdyż na takie fachowe wsparcie mogłam liczyć - oraz panią skarbnik wypracowaliśmy najlepsze dla naszego miasta rozwiązania. Po pierwsze wyemitowaliśmy obligacje na 8,2 mln zł. Te pieniądze z jednej strony załatały nam dziurę budżetową, ale pozwoliły też spłacić 3,3 mln zł bardzo drogiego kredytu, dzięki czemu miasto poprawiło relację wskaźnikową wynikającą z art. 243 ustawy o finansach publicznych oraz mogliśmy uwolnione środki przeznaczyć na inwestycje. Spłaty kredytów zostały też ustrukturyzowane w czasie, bo brak możliwości regulacji zobowiązań przez miasto groziło bardzo dużymi konsekwencjami, do zarządu komisarycznego włącznie. To uratowało nam budżet i pozwoliło realizować planowane inwestycje. Byłoby korzystnie, gdyby udało nam się wykupić jeszcze ok. 20 mln zł kredytu zaciągniętego u finansowego pośrednika. W przypadku 9 mln zł, marże sięgają blisko 3 proc. Występowaliśmy już w poprzednim roku o wykup, ale wierzyciel nie wyraził zgody. W tym roku zwróciliśmy się z ponownym wnioskiem. Gdyby ta firma zgodziła się odsprzedać nam ten dług, pokrylibyśmy go kredytem z marżą dużo niższą - przy ubiegłorocznym kredycie ma ona poziom 0,75 proc. Tym, którzy chcą prostego wytłumaczenia, co dałaby nam taka operacja przy obecnym zadłużeniu Sokołowa – otóż różnica pomiędzy marżą 3 proc., a 0,75 proc. uwalnia w obsłudze długu miasta ponad milion złotych rocznie tylko na samej marży, a przecież kredyty będziemy spłacać przez wiele lat. Aby wyciągnąć budżet z opresji muszę czynić starania o zwiększenie dochodów i jednocześnie restrykcyjnie pilnować wydatków. Dobrze Pani wie, że gdybym miała ten dodatkowy milion w budżecie, to mogłabym być... "lepszym burmistrzem". Zaznaczam, że ja nie uważam, aby bycie dobrym burmistrzem polegało na masowym umarzaniu podatków, a to praktykował mój poprzednik. Ograniczyłam decyzje o umarzaniu podatków do absolutnie wyjątkowych sytuacji, gdy mamy do czynienia z dramatycznymi przypadkami losowymi. To naprawdę jednostkowe i rzadkie sytuacje. Dodam, że za pierwsze półrocze tego roku podatki spływają nam bardzo dobrze.

Jak długo Sokołów czeka takie zaciskanie pasa?

Pewnych zasad ekonomii nie przeskoczymy. W tym roku też nie ma fajerwerków w budżecie, mamy zaplanowany deficyt. Zgodnie z tym, co wypracowaliśmy z ekonomistami, również w latach 2025-2026 musimy trzymać się żelaznej dyscypliny. Później – jeśli nie dojdzie do jakichś nadzwyczajnych wydarzeń – powinniśmy być w miarę normalnie funkcjonującym miastem. W opublikowanym właśnie rankingu zamożności samorządów pisma „Wspólnota” odnotowaliśmy ogromny skok o 26. miejsc w górę w ciągu roku mojego urzędowania. Zajmujemy obecnie 33. miejsce na 267 miast powiatowych w Polsce (awans z 59. miejsca), mamy również 8. miejsce na Mazowszu, zaraz po Węgrowie i Mińsku Mazowieckim. Rzec można, że równamy do najlepszych. Bardzo się cieszę z tego awansu, to też jest potwierdzenie tego, że idziemy w dobrym kierunku. Ale też nie popadajmy w euforię, że już jesteśmy bogaci. Sytuacja finansowa miasta nadal nie jest najlepsza, musimy cały czas wprowadzać rozpoczęty z dobrym skutkiem plan naprawczy.

W kampanii Pani komitet wyborczy rozbudził ogromne oczekiwania co do pozyskania dużych funduszy dla miasta, z tych zapowiedzi wyszło raczej niewiele... Często zaś pojawiają się zarzuty, że kończy Pani głównie to, na co pozyskał fundusze jeszcze Pani poprzednik.

Tak, czytam czasem opinie, że tylko „żeruję na sukcesach poprzednika”, a sama to niewiele robię. Jednak apeluję tak do Pani, jak i do mieszkańców o rzetelne i uczciwe podejście do tej kwestii. Czy naprawdę uważacie, że jak ktoś pojawił się na zdjęciach z tekturowym kartonikiem, na którym wpisano kwotę dotacji pozyskanej na inwestycję, to znaczy, że zrealizował to zadanie? Weźmy jako przykład rozbudowę żłobka. Owszem, w poprzedniej kadencji pozyskano ok. 3 mln zł na to zadanie, ale nie było nawet podpisanej umowy o dofinansowanie, ani też nie było projektu tej rozbudowy. To skomplikowana, zagmatwana inwestycja, którą muszę zrealizować w kształcie narzuconym przez poprzednika, aby nie stracić dotacji. Jednak uważam, że to zadanie należało wykonać zupełnie inaczej, żłobek powinien być samodzielną placówką, a nie być dzielony w jednym budynku z przedszkolem. Przeprowadzenie inwestycji jest bardzo skomplikowane, gdyż dzieci z mieszczącego się w tym samym budynku przedszkola muszą na jakiś czas przenieść się do innych placówek. Spotykam się z ogromnym niezadowoleniem rodziców, co nie jest dziwne. Ale gdybym tej inwestycji nie wykonała, pierwsze media zarzuciłyby, że „Kublik nie potrafiła wykorzystać dotacji, którą załatwił Karakula”. Inwestycja jest w toku, właśnie rozstrzygamy przetarg na wykonanie robót. Podobnie jest z Aleją 550-Lecia. Cały proces inwestycyjny od podpisania umowy o dofinansowanie, znalezienia wkładu własnego i środków na roboty dodatkowe włącznie przypadł na tę kadencję. Udało się, właśnie tę inwestycję odbieramy. Przystąpiliśmy do prac związanych z przygotowaniem dokumentacji projektowej na modernizację dalszej części Alei 550-lecia, już przy innych założeniach. Chcemy wystąpić do Rządowego Programu Rozwoju Dróg z wnioskiem o dofinansowanie. Przy ubiegłorocznych problemach z budżetem z pełną świadomością przesunęliśmy pewne zadania z Polskiego Ładu na ten rok, bo nie było ani dokumentacji, ani pieniędzy. Podobne problemy dotyczyły remontu 12 ulic w formule "projektuj i buduj", które obecnie oddajemy sukcesywnie do użytkowania. A co do nowego ronda przy Siedleckiej, to owszem, poprzedni burmistrz zostawił mi umowę z wykonawcą. Problem w tym, że nie umiał się porozumieć ze starostwem, nie uzyskał pozwolenia na budowę i wszystko utknęło w martwym punkcie. Sprawnie rozwiązaliśmy problem dopiero z nowym starostą. Nie sztuką jest obiecać, dostać promesę. Kluczowe są te dalsze działania, o których mówiłam i proszę o rozsądek w ocenie tego, czy w rzeczywistości te inwestycje powinny być przypisywane mojemu poprzednikowi.

Wracam do pierwszej części pytania, o realizację obietnic kampanijnych dotyczących pozyskiwania pieniędzy.

Ależ ja nie wycofuję się z żadnych obietnic z kampanii. Będę starała się zdobyć fundusze na ich realizację. Obecny rząd zmienił zasady finansowania samorządów, nie ma już programów w rodzaju Polskiego Ładu. Więcej pieniędzy trafia bezpośrednio do gmin i miast. Mamy do dokończenia inwestycje finansowane z programów rządowych, to jest teraz priorytetem, jednak planujemy też nowe. Złożyliśmy wniosek o pozyskanie 18 mln zł w ramach programu „Sokołów Podlaski jako wodna fabryka tlenu” - zielono-niebieska infrastruktura w ramach przeciwdziałania zmianom klimatycznym. Planujemy kolejne zadania, m.in. związane z terenem dawnej Cukrowni - sporządzany jest Program Funkcjonalno-Użytkowy, a także z wykorzystaniem funduszy na obronność, ale tu nadal nie ma naboru wniosków. Podpisaliśmy umowę z WFOŚiGW na wymianę oświetlenia na ul. Repkowskiej i Siedleckiej - 74 lamp na nowoczesne, ledowe i co ważne - zużywające o wiele mniej energii, a tym samym tańsze w eksploatacji oraz na usuwanie i unieszkodliwianie wyrobów zawierających azbest z terenu miasta. Pozyskaliśmy też 183 600 zł na V etap z Programu „Mazowsze dla sportu” na modernizację boiska przy SP nr 1. Dzięki dotacji powstanie bieżnia i skocznia do skoku w dal. Złożyliśmy też wniosek do Programu „Mazowiecki Program Rozwoju Bazy Sportowej” na budowę boiska wielofunkcyjnego przy SP nr 6. Tu finansowanie jest łączone - 30 proc. samorząd województwa i 30 proc. Ministerstwo Sportu, a 40 proc. wkład własny. To 1,3 mln złotych. Wniosek już uzyskał akceptację marszałka i został skierowany do ministra sportu. Naprawdę nie siedzimy z założonymi rękami. Poza tym minął dopiero rok kadencji, proszę nie rozliczać mnie z tego, co zaplanowaliśmy na 5 lat.

Miasto w ubiegłym roku pozyskało 4 mln zł na dalszą modernizację basenu, ale na dokończenie prac potrzeba kolejnych funduszy. Nie udało się zdobyć 3 mln zł dotacji z programu poprawy efektywności energetycznej budynków. Ma Pani pomysł, skąd zdobyć pieniądze, by zrobić to, co jeszcze potrzeba i w końcu basen otworzyć?

W przyszłym tygodniu podpiszemy umowę na kolejny etap prac na basenie, czyli remont całej technologii basenowej. W przetargu wystartowały cztery firmy. Dobra wiadomość jest taka, że udało nam się zmieścić w kwocie, jaką zaplanowaliśmy. Projekt jest dobry, wiem jednak z własnego doświadczenia, jak ważny jest nadzór nad tego typu pracami. Skoro już wiemy, jaką kwotą jeszcze dysponujemy, możemy ogłosić przetarg na remont wszystkich pomieszczeń - projekt wystroju wnętrz - hali głównej, szatni, toalet etc. - jest już opracowany i bardzo atrakcyjny wizualnie.

Pani Bożeno, jasno trzeba powiedzieć, że my basen będziemy mogli otworzyć nawet bez tej wentylacji z rekuperacją. Kwestia wykonania wentylacji mechanicznej wraz z rekuperacją nie jest warunkiem koniecznym do otwarcia pływalni. Jest natomiast ważnym czynnikiem przy kosztach późniejszego funkcjonowania naszego basenu. Tylko jeśli pozyskamy fundusze na ten cel w terminie późniejszym, trudno będzie wyjaśnić mieszkańcom dlaczego ponownie trzeba będzie go zamykać. Dlatego, podchodząc praktycznie i ekonomicznie, tak bardzo zależało mi na pozyskaniu środków i przeprowadzeniu tej inwestycji teraz, równolegle z pracami remontowymi. Będziemy nadal szukać pieniędzy na ten cel. Owszem, nie dostaliśmy dotacji z programu poprawy efektywności energetycznej, ale było wiadomo, że na takie obiekty jak baseny, czy hale widowiskowe będzie trudno je pozyskać, bo założenia konkursu były takie, a nie inne. Uważam jednak, że trzeba próbować, szukać wsparcia gdzie się tylko da i ryzykować – nawet, jeśli ma się nie udać. Na temat basenu porozmawiamy szerzej za kilka dni, po podpisaniu umowy z wykonawcą.

Co uważa Pani za swój największy sukces jako burmistrza w tym ostatnim roku?

Wrócę do tego, o czym już wspominałam – mimo braku przekazania władzy i ogromu problemów, żadna sprawa sądowa, administracyjna, inwestycje i inne zadania miasta nie zostały „zawalone”, bo czegoś nie dopilnowałam, albo termin minął. Naprawdę uważam to za duże osiągnięcie w tym trudnym 2024 roku. Pracowałam 16 lat w Urzędzie Miasta, później wielokrotnie współpracowałam z samorządami jako projektant prowadzący własną firmę i obserwowałam jakie straty i konsekwencje może spowodować zlekceważenie przepisów i terminów przez urzędników. Sama czasem się zastanawiam, jak zdołałam ten cały galimatias ogarnąć.

Poprawiliśmy sytuację finansową miasta – i to także jest sukces. Uważam za duży sukces to, że doprowadziłam do remontu „krajówek” w Sokołowie. Mojemu poprzednikowi to się nie udało przez wiele lat.

Co jeszcze? Zorganizowaliśmy obchody 600-lecia miasta bez pieniędzy, a nawet przy 300-tysięcznym deficycie, bo umowy były podpisane, a pieniędzy nie zabezpieczono w budżecie. Udał nam się tak wyśmiewany przez niektórych polonez na 600-lecie miasta. Nasz rekord pobito dopiero podczas obchodów 1000-lecia Królestwa Polskiego. Wszystkie media ogólnopolskie powtarzały, że poprzedni rekord należał do Sokołowa Podlaskiego. To duży i pozytywny rozgłos wobec wątpliwego ostatniego, kiedy Sokołów był wymieniany w kontekście kradzieży ponad 1,5 mln zł publicznych pieniędzy za poprzedniego burmistrza. Nadal uważam, że ten polonez jest szansą na promocję naszego miasta, trzeba ten temat kontynuować. Porozmawiamy o tym jeszcze w przyszłości.

To zapytam też o to, co Pani uważa za największą porażkę w tym pierwszym roku urzędowania?

Porażka, to zbyt mocne słowo, nie uważam czegokolwiek za swoją porażkę. Ale gdyby zapytała mnie Pani, co – patrząc z dzisiejszej perspektywy - zrobiłabym przez ten rok inaczej, to tu mogłybyśmy już podyskutować. Żałuję, że wcześniej nie zrobiłam zmian, jakie planowałam. Uważałam jednak, że gdy "płoną lasy", nie sposób skupiać się na różach.

O jakich zmianach Pani teraz mówi?

Przede wszystkim o reorganizacji w urzędzie miasta i innych jednostkach. Odkładałam to i odkładam, bo ciągle były jakieś pilne sprawy. Nawet urlopu w tym roku nie planuję, bo musimy z kilkoma sprawami zmierzyć się konkretnie i nie można dłużej czekać. Na dobrą sprawę zaakceptowałam wszystko, co zastałam w UM. Cenię wielu ludzi, którzy pracują tu nawet ponad 20 lat. Wbrew temu, co wieszczyli niektórzy, nie było żadnych zwolnień, ani rewolucji, tylko jakieś kosmetyczne ruchy. Teraz muszę pójść dalej.

Szykują się zwolnienia?

Tu nie chodzi o zwolnienia. Chodzi o konieczne zmiany organizacyjne w funkcjonowaniu magistratu i jednostek. Dostosowanie ich do wyzwań współczesnych. Ale jak Pani sama obserwuje, w naszym mieście każda próba zmian wywołuje jakąś panikę, protesty. Niepotrzebnie. Są pewne schematy, do których ludzie są zbyt mocno przywiązani, pokutuje lęk przed każdą zmianą, nawet jeśli czas pokazuje, że jest ona dobra.

Zmiany czekają też oświatę, co do tego nie ma wątpliwości, ale to temat budzący ogromne emocje. Między 1998 a 2025 r. liczba uczniów w mieście spadła z ok. 2900 do 1600, szkół publicznych mamy tyle samo, a doszła jeszcze podstawówka salezjańska. To, co zrobiliście Państwo w ramach zmian w oświacie, to stworzenie ZSP nr 1 oraz utworzenie zerówek przy szkołach. To za mało, wiemy że muszą być podjęte kolejne kroki.

Tak, ma Pani rację, że niektórzy mogą zarzucać nam, że minął rok, a z oświatą niewiele zrobiliśmy. Ale ja w pewnym momencie wstrzymałam niektóre działania, bo zwyczajnie szkoda mi było dzieci. To dorośli powinni odpowiedzialnie podejść do tematu reorganizacji. Ale jeśli przychodziły tu do mnie osoby i mówiły, że dzieci płaczą, bo im mają szkołę zamknąć, to jest to wina dorosłych. Nie wolno wywoływać paniki i wpajać dzieciom strachu przed szkołą...

Pani Burmistrz, ale nie jest tak, że brakuje pewnej kompleksowej koncepcji, jak ta reforma oświaty w Sokołowie ma wyglądać? Pojawiają się pewne jednostkowe pomysły, jak ten z zerówkami w szkołach, czy wymianą budynków z powiatem. Budzą protesty, bo ludzie nie są przekonani, że to element jakiegoś szerszego, logicznie pomyślanego i rzeczywiście mającego generować oszczędności planu?

Ja mam wizję tego, jak powinien wyglądać system oświaty w naszym mieście. Myślę, że to jest jasne dla wielu osób, że w Sokołowie powinny pozostać trzy publiczne szkoły podstawowe. Bezdyskusyjne jest istnienie SP nr 2 – w tamtym rejonie rozwija się budownictwo, szkoła jest tam niezbędna. Istnieć nadal musi też „Czwórka” na Kupientyńskiej, z tych samych powodów. W środku miasta wystarczy nam docelowo jedna duża szkoła, nie potrzeba trzech – a nawet czterech ze szkołą salezjańską. Jednak ja, jako burmistrz, nie chcę dyktować mieszkańcom, która ma pozostać. Ruszyła kampania informacyjna, przedstawimy sokołowianom dane na temat oświaty, liczby uczniów, kosztów utrzymania szkół. W wakacje nie będziemy robić rewolucji, ale informację w odcinkach przygotujemy. A jesienią zorganizujemy ponowne konsultacje, by wybrać już konkretne rozwiązania.

Co z wymianą budynków szkolnych między miastem, a powiatem sokołowskim? Pomysł upadł?

Nie, to wciąż otwarta sprawa, jeśli będzie wola obu stron, możemy rozmowy kontynuować.

Nie mogę nie zapytać o sytuację z Sokołowskim Ośrodkiem Kultury. Wojewódzki Sąd Administracyjny zakwestionował ostatnio decyzję o odwołaniu Marcina Celińskiego z funkcji dyrektora SOK, wcześniej sąd, prokuratura i Mazowiecka Jednostka Wdrażania Programów Unijnych nie dopatrzyły się naruszenia prawa przez dyrektora. Sprawa jest w Sądzie Pracy. Nie można było tej sprawy inaczej załatwić?

Nie można było. Powiem tylko krótko, że od początku kadencji był problem w zakresie współpracy. Jeśli chodzi o tę sprawę, to jestem konsekwentna i nie chcę się na ten temat wypowiadać. Zapewniam, że miałam swoje powody, żeby postąpić tak, a nie inaczej, ale w przeciwieństwie do pana dyrektora nie opowiadam o tym publicznie. Sprawa jest w sądzie, czekamy na ostateczne werdykty.

A jeśli Pani te sprawy przegra?

Nie wszystkie sprawy się wygrywa, ale postępowania nadal trwają, nie zostały prawomocnie zakończone. Powtórzę – poczekajmy na ostateczne decyzje sądu, nie chcę dalej tego tematu dziś drążyć.

Nigdy publicznie nie skomentowała Pani powołania Jacka Drążkiewicza na dyrektora SOK. Jest to osoba budząca kontrowersje. Jest Pani zadowolona z tej nominacji?

Współpraca z poprzednim dyrektorem SOK nie była dla mnie możliwa, z nowym układa się właściwie. Sokołowski Ośrodek Kultury normalnie funkcjonuje, imprezy się odbywają, mam wrażenie, że sytuacja się uspokaja. Pani redaktor, dajcie jako media dyrektorowi trochę spokoju, pozwólcie się wykazać, a później rozliczajcie. Naprawdę, taka kolejność powinna obowiązywać.

Pytań, jakie mogłabym jeszcze zadać, jest trochę. Na sesji absolutoryjnej sama zwróciła Pani uwagę, że kwestia komunikacji ze strony władz wymaga poprawy. Jest szansa, że jako dziennikarze będziemy mieli łatwiej o informacje?

Wspominałam już na początku naszej rozmowy, że pierwszy rok mojej pracy to nawał różnych spraw, problemów, niemiłych niespodzianek. Czasem jak były gorące tematy w mieście, na sprawy komunikacji i wyjaśniania wszystkiego, co się dzieje zwyczajnie nie wystarczało mi czasu. Ale też faktem jest, że jako media nie daliście mi żadnej taryfy ulgowej, nie miałam nawet tych symbolicznych 100 dni spokoju, jakie daje się nowym władzom. Owszem, obiecałam poprawę komunikacji na sesji absolutoryjnej, staram się także z tej obietnicy wywiązywać i myślę, że Pani też widzi efekty.

Dziękuję za rozmowę

#Iwona Kublik